Περιγραφή Olympus Ultra

 

Δίον - Ρέμα Ορλιά - Πετρόστρουγκα – Μαστορούλι – Κρεβάτια – Μπαρμπαλά – Ξερολάκι (ρέμα) – Κατ. Χριστάκη – Σκολιό – Σκάλα - Χονδρομεσοράχι - Πριόνια - Χαράδρα Ενιπέα - Λιτόχωρο

Ο αγώνας ξεκινά από τον Αρχαιολογικό χώρο του Δίου, σε υψόμετρο 3 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Αρχικά η διαδρομή ακολουθεί τον ασφαλτόδρομο ο οποίος σε 200 μόλις μέτρα μπαίνει στο ομώνυμο χωριό, που βρίσκεται χτισμένο στη δυτική πλευρά του αρχαιολογικού χώρου. Διασχίζοντας το χωριό για 1,5 km, η διαδρομή συνεχίζει από ασφαλτόδρομο και βγαίνει από τα όρια του οικισμού, με νοτιοδυτική κατεύθυνση. Για τα επόμενα 2 km ο δρόμος κινείται σταθερά σε νοτιοδυτική κατεύθυνση, κερδίζοντας με πολύ αργό ρυθμό υψόμετρο. Στο ΚΜ-4 όπου βρίσκεται και ο 1ος Σταθμός ("Ξηρολάκι" υψόμ. 150μ, ΚΜ-4,0)

Η διαδρομή αφήνει την άσφαλτο για 1 χιλιόμετρο, ακολουθώντας έναν χωματόδρομο αρχικά, που στη συνέχει γίνεται μονοπάτι, για να ξανασυναντηθεί με την άσφαλτο. Μετά από μία αριστερή στροφή, ανοίγεται η τελευταία ανηφορική ευθεία του δρόμου για το μικρό ξωκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου. Στα 50 μέτρα μετά, ο δρόμος στρίβει αριστερά, η άσφαλτος σταματά και πάνω στη στροφή ξεκινά το μονοπάτι για Κορομηλιά - Πετρόστρουγκα, το οποίο ακολουθεί πλέον και η διαδρομή του αγώνα. Η βλάστηση στο σημείο αυτό είναι θαμνώδης και το μικρό ποτάμι του Ορλιά (ή Ουρλιά) κυλά πολύ κοντά στο μονοπάτι. Σύντομα το μονοπάτι ανηφορίζει απότομα για λίγο και περνά δίπλα από το ποτάμι στο ΚΜ-7. Στο σημείο αυτό βρίσκεται και η μικρή βρύση "Ίταμος", ακριβώς δίπλα από το μονοπάτι. Εκεί υπάρχει ενδιάμεσος βοηθητικός σταθμός που προσφέρει νερό της πηγής στους αθλητές. Μετά, το μονοπάτι απομακρύνεται και αρχίζει και πάλι να κερδίζει ύψος μέσα σε πολύ πυκνή βλάστηση. Για τα επόμενα 2 km η διαδρομή κινείται ανηφορικά με διάφορες κλίσεις και σε διαφορετικούς τύπους βλάστησης, με τον ήχο του ποταμιού να έρχεται από το βάθος της ρεματιάς, στην δεξιά πλευρά του. Το μονοπάτι είναι καλογραμμένο αλλά η πυκνή βλάστηση δημιουργεί την αίσθηση ότι λίγο πιο πέρα χάνεται, χωρίς βέβαια κάτι τέτοιο να συμβαίνει. Στο δεύτερο φυσικό πατάρι που συναντά το μονοπάτι, όπου και πινακίδα με την ένδειξη «Ορλιά» βρίσκεται ο 2ος Σταθμός («Ορλιάς», υψόμ. 740μ, ΚΜ-8,5) .

Οι πλαγιές είναι δασωμένες με διάφορους τύπους βλάστησης πλατύφυλλων, ανάμικτα με κωνοφόρα. Αμέσως μετά και καθώς το μονοπάτι απομακρύνεται από τη ρεματιά του Ορλιά, με νότια κατεύθυνση, κυριαρχεί η βλάστηση του πεύκου. Στο KM-9,6 το μονοπάτι συναντά και διασχίζει χωματόδρομο δύο φορές, με διαφορά 200 μέτρων την πρώτη από τη δεύτερη. Την 3η φορά που θα τον ξανασυναντήσει, στο ΚΜ-10,1 η διαδρομή ακολουθεί τον χωματόδρομο πλέον προς την ανηφορική του πλευρά, για 300 μέτρα και φτάνει στην τοποθεσία «Κορομηλιά» όπου βρίσκεται ο 3ος Σταθμός («Κορομηλιά», υψόμ. 1000μ, ΚΜ-10,6) , μπροστά στο νεόδμητο καταφύγιο της Κορομηλιάς. Στο καταφύγιο τερματίζει και ο αυτοκινητόδρομος. Εδώ υπάρχει όριο αποκλεισμού 2:40

Η διαδρομή του αγώνα ακολουθεί και πάλι το μονοπάτι, το οποίο ξεκινά μπροστά από το καταφύγιο, στο πρανές του δρόμου, στην αριστερή του πλευρά, ανηφορίζοντας ανάμεσα σε χαμηλή βλάστηση με θαμνώδη κέδρα και πεύκα, τα οποία σε λίγες δεκάδες μέτρα πυκνώνουν και γίνονται κανονικά δέντρα, σχηματίζοντας πευκοδάσος. Το μονοπάτι στο ξεκίνημά του (πρώτα 30 μέτρα) διακρίνεται μόλις, αμέσως μετά όμως γίνεται καλογραμμένο και όσο ανηφορίζει γίνεται ακόμα πιο φαρδύ και ομαλό. Μετά από 1,5 km η κλίση του μονοπατιού, που κινείται συνεχώς σε δασωμένη ράχη, έχει μικρύνει πολύ και ανάμεσα στο δάσος πεύκου ξεπροβάλλουν οι πρώτες οξιές. Στην τοποθεσία «Μπάρα», στο ΚΜ 12,5 το μονοπάτι περνά από ένα μεγάλο χαρακτηριστικό επίπεδο πλάτωμα που βρίσκεται μέσα σε πυκνό δάσος οξιάς στρίβει απότομα αριστερά και ανηφορίζει χαρακτηριστικά, μετά από ένα διάστημα με ελάχιστο ανήφορο. Εδώ βρίσκεται ο 4ος Σταθμός («Μπάρα», υψόμ. 1.300μ, ΚΜ-12,5). Από το καταφύγιο της Κορομηλιάς και μέχρι εδώ υπάρχει αναπτυγμένο μαύρο σκληρό λάστιχο μεταφοράς πόσιμου νερού, το οποίο κατηφορίζει προς το καταφύγιο καλύπτοντας τις ανάγκες του όλο το χρόνο.

Λίγα μέτρα μετά τη Μπάρα η διαδρομή του αγώνα στρίβει απότομα αριστερά και ανηφορικά (ΠΡΟΣΟΧΗ: αν ακολουθήσουμε άλλο από εδώ και πέρα το λάστιχο του νερού φεύγουμε από τη διαδρομή και κατευθυνόμαστε σε κλειστή ρεματιά και σε αδιέξοδο). Συνεχίζοντας μέσα σε δάσος οξιάς, το μονοπάτι κάνει πολλές στροφές για να "σπάσει" τον ανήφορο. Οι στροφές είναι συνεχείς και ακανόνιστες, με κατεύθυνση άλλοτε δεξιά και άλλοτε αριστερή. Κάποια στιγμή το μονοπάτι βγαίνει σε χαρακτηριστική ράχη του βουνού (τοποθεσία "Οξούλα") και για πρώτη φορά μπορεί κανείς να δει σε μεγάλη απόσταση μπροστά του (νότια) ψηλές κορυφές του βουνού (συγκρότημα Καλόγερος). Η πορεία γίνεται για λίγο πάνω στη ράχη και αφού περάσει ένα απότομο σημείο με 3-4 σκάλες από μπετόν, περνά από την αντίθετη πλευρά της ράχης σε βορινή πλαγιά. Λίγο αργότερα και ενώ στην ουσία κινείται και πάλι στη ράχη, το μονοπάτι κάνει μια μικρή βουτιά και ξεκινά έναν δυνατό ανήφορο μέσα σε δάσος οξιάς. Περίπου στο ΚΜ-14,5 το μονοπάτι δείχνει να χάνεται καθώς απλώνεται ανηφορίζοντας μέσα στις οξιές. Το χαρακτηριστικό εδώ είναι το παχύ στρώμα των ξερών φύλλων που καλύπτει το έδαφος, κάνοντας δύσκολο το έργο της ανίχνευσης του μονοπατιού. Πέρα από τη σηματοδότηση, το χαρακτηριστικό εδώ είναι ότι ο αθλητής πρέπει να ανηφορίσει κατά μέτωπο αυτή την πλαγιά και κάθε τόσο θα βρίσκει μπροστά του ίχνη σηματοδότησης. Το τέλος αυτού του τμήματος σηματοδοτείτε από το τέλος του δάσους οξιάς και την είσοδο πλέον στο δάσος ρόμπολου, του πεύκου με το λευκόδερμο κορμό που φύεται στα μεγάλα υψόμετρα. Το μονοπάτι γρήγορα χάνει την κλίση του και κινείται σε ένα τοπίο με αραιή βλάστηση και επικλινή λιβάδια. Εκεί βρίσκεται το ΚΜ-15. Λίγο μετά, το μονοπάτι στρίβει απότομα αριστερά και οδηγεί ανηφορικά σε ένα εξαιρετικά εκτεταμένο επικλινές λιβάδι, στην τοποθεσία που ονομάζεται Πετρόστρουγκα. Μεγάλα χαρακτηριστικά ρόμπολα είναι αραιοφυτεμένα στην περιοχή, όπως επίσης και πρόχειροι θερινοί καταυλισμοί κτηνοτρόφων. Το ψηλό χορτάρι και οι τσουκνίδες του λιβαδιού σβήνουν το μονοπάτι, όμως βλέπουμε μπροστά μας τον 5ο Σταθμό («Πετρόστρουγκα», υψόμ. 1.940μ, ΚΜ-15,3) ο οποίος βρίσκεται λίγα μέτρα πριν το καταφύγιο.  

Εκεί πρέπει να αλλάξουμε κατεύθυνση και να πάμε εντελώς δυτικά (ξεχνώντας τη διαδρομή του Μαραθωνίου) με στόχο μετά από 300μ. να στραφούμε σε βόρεια κατεύθυνση. Η διαδρομή κατηφορίζει μέσα σε δάσος, περνά από ρέματα και βγαίνει σε ράχη (αραιή βλάστηση) με την ονομασία «Αλαταριά» (υψόμετρο 1870μ. και απόσταση 1600μ. από την Πετρόστρουγκα). Εδώ το μονοπάτι στρέφετε πάλι δυτικά και αμέσως μετά βορειοδυτικά. Η κατηφορική κλίση μεγαλώνει αλλά το πυκνό δάσος κωνοφόρων είναι εξαιρετικό. Σύντομα φτάνουμε στη θέση Παλιοκοπρισιές και περνάμε το χαρακτηριστικό ρέμα «Αράπη». Το υψόμετρο εδώ είναι 1590μ. και η συνολική απόσταση 18,7χλμ. Ανηφορίζουμε ελαφρώς στην απέναντι ράχη και συνεχίζουμε κατηφορικά και βόρεια. Αγνοούμε μονοπάτι που φεύγει ανατολικά (προς θέση «Διάσελο Έλατος»). Σύντομα θα φτάσουμε σε ξέφωτο στη θέση «Τσιρκνιά» όπου και ο 6ος σταθμός (1150μ. ΚΜ-21,6)

Αλλάζουμε εντελώς κατεύθυνση και πάμε νότια. Μέσα στο δάσος το μονοπάτι πότε ανηφορίζει και πότε κατηφορίζει ελαφρώς. Σταδιακά στρέφετε νοτιοδυτικά. Τελικά αποκτά δυτική κατεύθυνση με θέα εμπρός το ρέμα «Παπά». Καθώς κατηφορίζει με ελιγμνούς αποκτά βόρεια πορεία (στο 25,2χλμ. αγνοούμε μονοπάτι που φεύγει νότια προς «Παπά Αλώνι»). Κατηφορίζοντας προς το ποτάμι δεξιά μας (ανατολικά) στο 25,6χλμ φεύγει μονοπάτι προς Αγ. Αποστόλους. Εμείς το αγνοούμε και ακολουθούμε το μονοπάτι προς το καταφύγιο Κρεβάτια. Περνάμε το ρέμα (χαμηλότερο υψόμετρο 790μ.) και ανηφορίζουμε σε βόρεια κατεύθυνση. Η κλίση σταδιακά γίνεται ήπια και έτσι σε 3χλμ θα έχουμε ανέβει 215μ. Φτάνουμε στον 7ο Σταθμό (Καταφύγιο Κρεβάτια 1005μ. ΚΜ-29,1) όπου υπάρχει όριο αποκλεισμού 6:45

Από εδώ αρχίζει μια απότομη ανηφορική κλίση (νότια κατεύθυνση) μέσα σε δασωμένο πυκνά μονοπάτι. Στόχος είναι η κορυφή «Μπαρπαλάς» στα 1842μ. στην οποία θα φτάσουμε μετά από 3,3χλμ. Η συνέχεια είναι πάνω στην «Ράχη Παπά» με μια εξαιρετική θέα προς όλη τη βόρεια πλευρά του Ολύμπου και τις ψηλές κορυφές. Τα ρόμπολα αφήνουν έναν φαρδύ διάδρομο πάνω στην ράχη όπου κινείται το μονοπάτι στην αρχή ελαφρά κατηφορικά. Μετά ανηφορίζει ελαφρά και αφού περάσουμε την κορυφή «1855» φτάνουμε σε ένα σημείο όπου χρειάζεται πολύ προσοχή. Στο 34,2χλμ. πρέπει να αφήσουμε τη ράχη με τη βόρεια κατεύθυνση και να στραφούμε δυτικά με στόχο να κατηφορίσουμε στο ρέμα Ξερολακίου. Το μονοπάτι είναι σχετικά «αχνό» και θα μας κατεβάσει από τα 1870μ. σε χωματόδρομο στα 1220μ. Τα 650μ. αρνητική υψομετρικής θα τα κατεβούμε σε 2,6χλμ. με αλλεπάλληλους ελιγμούς. Εκεί θα βρούμε τον 8ο Σταθμό (1220μ. ΚΜ-36,8)

Ο χωματόδρομος που ακολουθούμε έχει νότια πορεία. Στο 40,4χλμ και σε υψόμετρο 1380μ. (δηλαδή σε 3,6χλμ από το Σταθμό) φτάνουμε σε μεγάλη ρεματιά. Ενώ ο δρόμος περνά απέναντι (και ακολουθεί βόρεια κατεύθυνση) εμείς τον αφήνουμε και ακολουθούμε δευτερεύον χωματόδρομο μέσα στη ρεματιά. Ανηφορίζουμε και ο δρόμος γίνεται μονοπάτι. Μόλις περάσουμε τα 1900μ. υψόμετρο το μονοπάτι στρίβει σταδιακά ανατολικά έχοντας αριστερά την κορυφή Χριστάκη. Στο 45,7χλμ. συναντάμε το χωματόδρομο και τον ακολουθούμε ανατολικά ώστε σε 300μ. να φτάσουμε στο καταφύγιο Χριστάκη όπου και ο 9ος Σταθμός (2430μ. ΚΜ-46,1)

Από το καταφύγιο ακολουθούμε ανηφορικά το μονοπάτι προς τη ράχη (ανατολικά). Είναι ευδιάκριτο και μας οδηγεί σύντομα εκεί. Μένει μια τελική απότομη ανηφόρα και φτάνουμε στο Σκολιό 2911μ. που είναι το ψηλότερο σημείο του αγώνα στο 48,3χλμ. Είναι σημείο καταγραφής των αθλητών.

Από το «Σκολιό» η διαδρομή κατηφορίζει ανατολικά και μετά από μια μικρή τραβέρσα περνά δίπλα από την κορυφή «Σκάλα». Εκεί ξεκινά μια απότομη κατηφόρα σε σαθρό χωμάτινο τερέν με νότια κατεύθυνση. Απαιτείται προσοχή από τους αθλητές γιατί η κλίση είναι μεγάλη. Στο τελείωμα του απότομου τμήματος το μονοπάτι στρέφεται ανατολικά και τραβέρσα οδηγεί στο κεντρικό μονοπάτι που έρχεται από το οροπέδιο. Εδώ στο 50,2χλμ. (υψόμετρο 2470μ.) συναντάμε τη διαδρομή του Μαραθωνίου και την ακολουθούμε Το μονοπάτι από εδώ είναι μεν καλογραμμένο αλλά με πολλή σπασμένη μικρή πέτρα που μπορεί να δυσκολέψει το ρυθμό των αθλητών, ειδικά εκείνων που καταπονήθηκαν στον ανήφορο. Κάνει διάφορα ζιγκ-ζαγκ («καγκέλια») καθώς κινείται πάνω σε ράχη, το Χονδρομεσοράχι, που έχει βλάστηση από ρόμπολα, αραιά και χαμηλά στην αρχή και πυκνότερα καθώς κατηφορίζει το μονοπάτι. Τώρα η θέα των ψηλότερων κορυφών βρίσκεται στα αριστερά της διαδρομής. Μετά από ακόμα 1,5 km και ενώ η βλάστηση γίνεται πυκνότερη και τα δέντρα μεγαλώνουν, το μονοπάτι φτάνει στο καταφύγιο «Σπήλιος Αγαπητός» ή "Καταφύγιο-Α", όπου βρίσκεται ο 10ος Σταθμός («Καταφύγιο-Α», υψόμ. 2.060μ, ΚΜ-51,6) .Και αυτό το καταφύγιο είναι οργανωμένο και λειτουργεί έξι μήνες το χρόνο, προσφέροντας τα πάντα στους πεζοπόρους.

Η κατηφόρα συνεχίζεται μέσα σε δάσος πεύκου και χωρίς ίχνος τρεχούμενων νερών, με το μονοπάτι να κάνει πολλές απότομες κατηφορικές στροφές, αλλά δίχως κανένα απολύτως κίνδυνο σοβαρής πτώσης, με εξαίρεση τους μεταλλικούς πασσάλους που στο παρελθόν συγκρατούσαν κομμάτια κορμού για να σχηματίζονται σκαλοπάτια και τώρα απομένουν έτσι γυμνοί, αποτελώντας ελάχιστα ορατό κίνδυνο για επώδυνες πτώσεις. Την ημέρα του αγώνα, το σοβαρότερο πρόβλημα για τους περισσότερους αθλητές εδώ θα είναι η μεσημεριανή ζέστη. Στο ΚΜ-53,8 το μονοπάτι γίνεται ξαφνικά επίπεδο και μπαίνει σε δάσος οξιάς, ανακουφίζοντας τους αθλητές. Από εδώ και μετά για τα επόμενα 2,5 km η διαδρομή κινείται με μικρότερες κατηφορικές κλίσεις σε δάσος οξιάς ανάμικτο με πεύκα, για να φτάσει στην τοποθεσία «Πριόνια», όπου βρίσκεται ο 11ος Σταθμός («Πριόνια», υψόμ. 1.140μ, ΚΜ-57,6) . Εδώ βρίσκεται το τρίτο σημείο αποκλεισμού του αγώνα, στις 13:15 ώρες. Εδώ πηγάζει ο ποταμός Ενιπέας, του οποίου τη ροή ακολουθεί ο αγώνας στο τελευταίο τμήμα του. Στα Πριόνια φτάνει και ο ασφάλτινος αυτοκινητόδρομος από το Λιτόχωρο (18 km), δίνοντας την δυνατότητα σε φίλους του αγώνα να παραβρεθούν σαν θεατές και να υποστηρίξουν τους αθλητές που συνοδεύουν.

Η τελευταία ενότητα της διαδρομής του αγώνα εξελίσσεται μέσα στη χαράδρα του Ενιπέα, προσφέροντας πολλή δροσιά στους αθλητές, χάρη στην πυκνή βλάστηση και στη συχνή επαφή με το ίδιο το ποτάμι -αλλά και γειτονικές στην κοίτη πηγές- το νερό του οποίου είναι πόσιμο (ο Ενιπέας υδρεύει την πόλη του Λιτοχώρου) και μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους αθλητές χωρίς κανένα φόβο. Η κλίση του μονοπατιού είναι εμφανώς μικρότερη τώρα και η αίσθηση ότι δίπλα κυλά ποτάμι δημιουργεί θετική ψυχολογία στους αθλητές. Στα 3 km μετά τα Πριόνια βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου. Σε απόσταση ακόμα 1 km, η διαδρομή περνά από μια χαρακτηριστική ανοιχτή σπηλιά με πηγή, το «Αγίασμα». Μετά, το μονοπάτι συνεχίζει από πολύ πυκνό δάσος οξιάς και περνά το ποτάμι 4 φορές διαδοχικά από αντίστοιχες ξύλινες γέφυρες καθώς ακολουθεί τη χάραξη που αποφεύγει τις απόκρημνες όχθες. Μετά και την τελευταία γέφυρα το μονοπάτι κρατά την νότια πλευρά της κοιλάδας (οι αθλητές έχουν αριστερά τους το ποτάμι από εδώ και μετά, μέχρι να φτάσουν στο Λιτόχωρο) και σιγά-σιγά απομακρύνεται από το ποτάμι, που ακούγεται πλέον στο βάθος αλλά δεν φαίνεται. Περίπου 0,7 km μετά από την τελευταία γέφυρα, βρίσκεται ο 12ος Σταθμός («Καστάνα», υψομ. 705μ, ΚΜ-63,6) , στην όχθη ενός δευτερεύοντος ρέματος που λίγο μετά ενώνεται με τον Ενιπέα. Εκεί ακριβώς υπάρχει και μια ακόμα ξύλινη γέφυρα (η 7η και τελευταία μέχρι το Λιτόχωρο) και μια πετρόχτιστη βρύση εκτός λειτουργίας.

Για λίγο ακόμα το μονοπάτι βρίσκεται σε πυκνό δάσος οξιάς και κάνει μικρά σκαμπανεβάσματα, ενώ η χαράδρα του Ενιπέα γίνεται σχεδόν φαράγγι με πολύ απότομες κλίσεις χαμηλότερα από το μονοπάτι, που όμως δεν γίνονται αντιληπτές εξαιτίας της πυκνής βλάστησης. Ένας απότομος κακοτράχαλος κατήφορος φέρνει το μονοπάτι σε χαμηλό υψόμετρο, περνώντας από μια χαρακτηριστική πλαγιά με θρυμματισμένη πέτρα (σάρα). Στο τέλος αυτού του κατήφορου, το μονοπάτι φτάνει λίγα μόλις μέτρα πάνω από την κοίτη του Ενιπέα, ο οποίος φαίνεται και για τελευταία φορά στη διάρκεια του αγώνα. Αμέσως μετά, ξεκινά ένας σημαντικός ανήφορος μέσα σε πυκνή βλάστηση αλλά το μονοπάτι είναι εξαιρετικό σε χάραξη, καθώς περνά κάτω από ένα φυσικό τούνελ, που σχηματίζουν τα μέτριου ύψους δέντρα της περιοχής. Σε 1,2 km από το σημείο αυτής της τελευταίας προσέγγισης του μονοπατιού στο ποτάμι, το μονοπάτι περνά από ένα χαρακτηριστικό σημείο που μοιάζει με πύλη (πρόκειται για την τοποθεσία Πόρτες). Από το σημείο αυτό κάποιος έχει για πρώτη φορά οπτική επαφή με το Λιτόχωρο, το οποίο φαίνεται σε όχι μακρινή απόσταση. Ένας απότομος κατήφορος σε σαθρό έδαφος με πολλή σπασμένη και φυτεμένη πέτρα οδηγεί γρήγορα χαμηλότερα, όπου η βλάστηση γίνεται πια θαμνώδης και η εικόνα της χαράδρας του Ενιπέα στα αριστερά (πάντα) είναι σαφέστατη χάρη στην καλή ορατότητα που προσφέρει η χαμηλή βλάστηση. Σε 2 km περίπου και αφού περάσουμε κάτω από κάτι που μοιάζει με σπηλιά και κάνουμε μια χαρακτηριστική δεξιά στροφή με χτιστό παγκάκι, σχηματίζεται μια διχάλα του μονοπατιού, όπου το κεντρικό τμήμα φεύγει αριστερά, κατηφορικά. Εδώ αφήνουμε το κεντρικό μονοπάτι και πάμε δεξιά, στο δευτερεύον. Αυτό κινείται σταδιακά ανηφορικά, με κάποιες ευθείες, για τα πρώτα 150 μέτρα, πριν στραφεί δεξιά (90 μοίρες) και ανηφορικά, για 100 μέτρα. μπαίνοντας σε δάσους πεύκου. Ο ανήφορος τελειώνει και φαίνονται πλέον τα σπίτια του Λιτοχώρου ανάμεσα στη βλάστηση και το μονοπάτι κινείται ευθεία για άλλα 500 μέτρα, πριν βγει σε θαμνώδη βλάστηση και κατηφορίσει, συμβάλλοντας σε χωματόδρομο. Κατηφορίζουμε σε λιβάδια για 300 μέτρα και φτάνουμε στα πρώτα σπίτια, στην Πλατεία Εθνικής Αντίστασης, το Χοροστασούλι, το ιστορικό 1ο Δημοτικό Σχολείο και την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, για να κατηφορίσει προς την κεντρική πλατεία με το σιντριβάνι και μετά από 300 μέτρα να φτάσει στο πάρκο του Λιτοχώρου, όπου και ο τερματισμός.

 

 

 

#

Σ Τ Α Θ Μ Ο Σ

Υψομ.

Αποστ. Μερική

Αποστ. Συνολ.

Αποκλ.

1 Ξηρολάκι
180
4
4
 
2 Ορλιάς
740
4,5
8,5
 
3 Κορομηλιά
980
1,9
10,4
2:40
4 Μπάρα
1250
2,6
13
 
5 Πετρόστρουγκα
1940
2,8
15,8
4:00
6 Μαστορούλι
1150
6,1
21,9
 
7 Κρεβάτια
1005
7,2
29,1
6:45
8 Χωματόδρομος
1220
7,7
36,8
 
9 Χριστάκη
2430
9,3
46,1
11:00
10 Σχολιό
2910
2,2
48,3
 
11 Καταφύγιο Α'
2060
3,3
51,6
13:15
12 Πριόνια
1130
6
57,6
 
13 Καστάνα
705
6
63,6
 
Τερ Λιτόχωρο 320 6,6 70,2 16:00